Vladislav Lalicki — srpski slikar

Rođen je 1. juna 1935. godine u Šapcu. Veći deo svog života Lalicki je proveo u Beogradu, ali je osamnaest godina (1984—2002) živeo u Johanezburgu, Južnoafrička Republika gde je izvršio uticaj na južnoafričku umetnost. Mnoge od njegovih slika izložene su u Johanesburškom muzeju i umetničkoj galeriji Everarda Rida.

Ženio se dvaput, ima četvoro dece (Natašu, Aleksandra, Jovana i Kristinu koja je po zanimanju glumica).

Preminuo je 29. decembra. 2008. u Beogradu. Sahranjen u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.

Pozorišni rad i slikarstvo

Sarađivao je sa Šabačkim Narodnim Pozorištem (od 1958. godine), pozorištem Atelje 212 u Beogradu (od 1961. godine) i sa Jugoslovenskim dramskim Pozorištem (od 1965. godine). Vladislav Lalicki je radio sa pozorištima u SAD, bivšim SSSR i Poljskom, kao i sa mnogim pozorištima i pozorišnim grupama širom bivše Jugoslavije. Vladislav Lalicki je bio scenograf i kostimograf za više od 500 pozorišnih predstava, preko 200 filmova i serija. Ilustrator više od 500 knjiga.

Član udruženja

ULUPUDS

SPID-YU

ICSID

ICOGRADA

WCC

AIC

Nagrade

Nagrada za životno delo „Petar Pašić“ (2004)

Pariski bijenale (1961)

Nagrada „Sterija Popović“ za kostimografiju (1981)

Specijalna nagrada „Sterija Popović“ za predstavu „Bele rakete lete na Amsterdam“ (1973)

Prva nagrada za scenografiju pozorišne predstave „Tri para hozn tregera“ u Leskovcu (1970)

Zlatni lovorov venac u Sarajevu (1968)

Zlatni lovorov venac u Sarajevu (1963)

Novembarska nagrada grada Šapca za predstavu „Fuente Ovehuna, Zlatni pijesak“ (1958)

Novembarska nagrada grada Šapca za postavku predstave „Fuente Ovehuna, Zlatni pijesak“ (1958)

Prva nagrada „Susreti vojvođanskih pozorišta“

Prva nagrada za dizajn „ULUPUS Spring Salon“

Prva nagrada „Oktobarski salon“ za slikarstvo

Prva nagrada „Oktobarski salon“ za slikarstvo

Prva nagrada „Lutkarski festival Jugoslavije“